ROUWEN: MEANDEREN TUSSEN OUD EN NIEUW

ROUWEN: MEANDEREN TUSSEN OUD EN NIEUW
12-06-2024 19:59

Stad met twee gezichten
Tijdens mijn vakantie bezoek ik de stad Dresden.

Dresden is een stad met twee gezichten, enerzijds is er de (herrezen) historische stad (de altstad), anderzijds is er de moderne stad met het kleurrijke Neustadt. Deze twee delen worden gescheiden door de rivier de Elbe en verbonden door diverse bruggen waar de Augustbrucke de bekendste (en mooiste) van is.
 
Dresden : een stukje geschiedenis
In de 18de eeuw werd Dresden helemaal verbouwd tot een barokke stad. Omdat de stad veel op de Italiaanse stad Florence leek, kreeg het de naam Elbflorenz oftewel Florence bij de Elbe.  Vanaf 1889 werd Dresden een belangrijke industriële stad.
Een prachtige barokke stad, een stad in volle bloei, schoonheid en rijkdom.
 
Aan het eind van de Tweede wereldoorlog is het centrum van Dresden bijna geheel verwoest. In 1944 was er een bombardement. Aangezien in Dresden veel wapens werden gemaakt voor het Duitse leger, werden de wapenfabrieken gebombardeerd. In de nacht van 13 en 14 februari 1945 waren er opnieuw zware bombardementen, uitgevoerd door Britse en Amerikaanse vliegtuigen. Naar schatting 25.000 mensen kwamen hierbij om het leven en 75.000 huizen waren verwoest. Er woedden grote branden, die hele straten verwoestten. Bij deze bombardementen is het oude centrum met de bouwwerken in barokke stijl bijna geheel verloren gegaan. 


Nadat Duitsland weer één was in 1989 / 1990 werd gekozen om de stad, voor zover mogelijk, haar oude uiterlijk te geven, van voor het bombardement.
 

Rouwen: meanderen tussen oud en nieuw
Ook bij rouw kan je spreken van een overgang van oud naar nieuw. Geconfronteerd worden met een verlies door een overlijden of een verlies door een aandoening zoals een chronische ziekte, Niet Aangeboren Hersenletsel (NAH) of dementie e.d. heeft grote gevolgen en impact op het leven.
Je leven zoals je dat kende, verandert. Je leven gaat door zonder jouw geliefde, of gaat door met jouw aandoening. Je krijgt wellicht te maken met dingen die je niet meer kan zoals je gewend was. Er zijn misschien aanpassingen nodig in je werk, kan je jouw hobby niet meer uitvoeren, kom je energie beperkingen tegen en raak je als gevolg hiervan vrienden kwijt. Of wordt je door dementie vergeetachtig en raak je het contact met je omgeving (en met jezelf) kwijt.
 
Je komt terecht in de rivier van rouw. Je weet niet waar het leven jou naar toe brengt. Ergens in de verte is daar de oever, het nieuwe. Hoe kom je daar? Zwem je de rivier in een rechte lijn over, of is de stroom sterk en drijf je af en toe af?, Wellicht kom je bakens tegen om je aan vast te houden, uit te rusten en te bekijken hoe je de overkant kan bereiken.
Rouwen is meegaan met de stroom die er is, soms is de bodem weg, soms is daar die bodem. Langzamerhand ervaar je dat er steeds meer bodem komt en dan is er de dag dat je de oever voelt en de overkant bereikt.
Neustadt en Altstad zijn in Dresden verbonden door een prachtige brug. Ook jouw oude en nieuwe leven blijven verbonden aan elkaar door de brug van verleden en heden. Want rouwen, afscheid nemen betekent niet loslaten maar anders vasthouden. Jouw geliefde, jouw leven van voor de aandoening zullen en mogen er altijd zijn.
 
Verhalen van mensen die te maken kregen met verlies in hun leven en hoe zij hun leven weer vorm gegeven hebben,  zijn te lezen in mijn boek “ mensen met lef, verhalen over levend verlies en veerkracht”.
Ook rouwcoaching kan jouw helpen om de brug tussen oud en nieuw te leggen. Buro Ellis en Co biedt deze ondersteuning.
 
 

reacties  0 reacties reageren

EEN AANDOENING GAAT NOOIT OP VAKANTIE....

EEN AANDOENING GAAT NOOIT OP VAKANTIE....
03-06-2024 19:09

Nog een paar dagen werken en dan ga ik op vakantie. Een roadtrip naar Dresden, zuid-Moravië, Praag en Berlijn. Na maanden van hard werken, heb ik drie weken vrij waarvan ik 2,5 week weg ga. Hoe fijn is het om op te kunnen laden, werk en andere zaken achter te laten en even los te zijn van het dagelijkse leven? Even ontspannen. Mij persoonlijk doet het goed. De dagelijkse routine doorbreken, lekker eten, mooie dingen zien en hopelijk ook mooi weer.   Ik heb grote behoefte aan zon en warmte!  Jij ook?
 
Ik besef mij dat ik in de positie ben dat ik op vakantie kan. Voor mijn boek “ Mensen met lef, verhalen over levend verlies en veerkracht"  heb ik mensen geïnterviewd die te maken hebben met chronische aandoeningen. Chronische aandoeningen die het leven flink kunnen beperken en je soms andere keuzes moet maken dan je zou willen. En dat kan ook voor de vakantie gelden.  Ik hoor sommige mensen denken en misschien wel uitspreken ” ach een vakantie is relatief, een luxe, gezondheid is belangrijker".   Ik kan niet ontkennen dat daar een kern van waarheid in zit. En toch...
Het loslaten van dromen en verwachtingen is een vorm van verlies bij leven , ook wel levend verlies genoemd.
 
Misschien heb je een droom om ooit verre reizen te maken of maak je die al en kan dat niet meer omdat je niet meer mag vliegen of omdat je hulpmiddelen gebruikt, niet meer goed kan lopen etc.  Je ziet je familie, vrienden, kinderen, collega’s op vakantie gaan, met belevenissen terug komen, nieuwe ervaringen opdoen en jij kan dat niet.
Wellicht kan je je voorstellen dat het iets met iemand doet. En dan kan de vakantie ineens een beladen periode zijn, een periode waarin je misschien geconfronteerd wordt met gevoelens van leegte, van verdriet, van rouw.
Zoals iemand uit mijn boek zei: “ een ziekte heb je nooit alleen”. Voor naastbetrokkenen kan de vakantieperiode eveneens een beladen periode zijn. Omdat je samen niet meer op de vakantie kan gaan zoals je zou willen, of helemaal niet meer op vakantie kan vanwege de intensieve zorg voor je partner, ouder, kind.  Loslaten van dromen, van wensen, van verwachtingen, geldt ook voor naastbetrokkenen. Ook zij ervaren rouw.
 
Voor mijn tweede boek interview ik jonge mensen met dementie en hun naasten.  Van een van de geïnterviewde woont haar man al jaren in een verzorgingshuis. Elke dag bezoekt zij haar echtgenoot en is intensief betrokken bij de zorg voor haar man. Samen op vakantie gaan is niet meer mogelijk.  Zelf op vakantie gaan, betekent het doorbreken van routine van bezoek, van de spaarzame bezoeken aan thuis en dat kan impact hebben.  
Je zorgen achter je laten, is voor een mantelzorger of naastbetrokkene niet eenvoudig. Waar je ook bent op de wereld in je gedachten ben je bij degene voor wie je zorgt.
 
Ik realiseer mij wederom dat op vakantie gaan niet voor iedereen zo eenvoudig is. Laten we een moment op onze vakantie waar we ook op de wereld zijn, in gedachten zijn bij degene die hun dromen moeten loslaten, niet weg kunnen omdat ze of zelf niet meer in staat zijn of niet weg kunnen vanwege de intensieve zorg voor een dierbare.

reacties  0 reacties reageren
« vorige volgende »