IK BEN MET VERVROEGD PENSIOEN

foto: Ansje Visser.  www.ansvisser.nl
foto: Ansje Visser. www.ansvisser.nl
28-12-2021 15:03

Katinka (59 jaar) staat vol in het leven met een drukke baan als wijkregisseur bij een woningbouwcorporatie en een fijn sociaal leven, tot een bedrijfsongeluk in 2016 haar leven verandert. Katinka valt van een podium en komt op haar hoofd terecht met als gevolg een zware hersenschudding. Helaas herstelt zij daar niet volledig van en houdt er niet-aangeboren hersenletsel (NAH) aan over.  Het is het begin van een ander leven.

Katinka: ,,Ik heb na het afronden van mijn studie altijd gewerkt, tot het bedrijfsongeval. Het  hersenletsel dat daardoor ontstond maakte dat het uiteindelijk niet meer mogelijk was om betaald te werken.  Ik ben door een heel proces gegaan, maar kan tegenwoordig zeggen: “Ik ben met een soort vervroegd pensioen!”

 

Niet aangeboren hersenletsel

 

Katinka: “De datum 8 september 2016 staat voor altijd in mijn geheugen gegrift. De dag dat de val mijn leven verandert. Ik zat samen met een collega in het bedrijfsrestaurant; wij zaten op een verhoging.  Ik was mij er al lang van bewust dat deze verhoging wel eens voor ongelukken zou kunnen zorgen. Ik was lid van de OR en wij hebben regelmatig aangekaart dat die verhoging verwijderd moest worden. En dan val ik nota bene zelf van dat podium. Ondanks dat ik er altijd op lette om niet te dicht bij de rand te zitten, gebeurde het toch. Ik verschoof mijn stoel en ik gleed met stoel en al van de verhoging af. Ik ben op de rechterkant van mijn hoofd gevallen en had een flinke hersenschudding.

 

Ik ging er uiteraard vanuit dat ik volledig zou herstellen.  Ik ben onder meer een revalidatieprogramma gaan volgen en kreeg behandelingen bij de fysiotherapeut. En ik begon met een uurtje per week het werken  op te bouwen.  Ik kan je vertellen dat ik na zo’n uurtje werken op was en de rest van de dag nodig had om te herstellen.  Ondertussen had ik van mijn behandelend neuroloog gehoord dat ik PCS heb. PCS staat voor Postcommotioneel Syndroom. Wanneer klachten van een hersenschudding langer dan drie maanden aanhouden, wordt  gesproken van PCS. Heftig om dit te horen. Ik had nog altijd hoop op een volledig herstel, hooguit dat dat wat langer zou duren, ik bleef daardoor mijn re-integratie opbouwen. Na tien maanden ben ik beter gemeld. Op mijn werk was een reorganisatie gaande en in overleg met mijn werkgever heb ik aangegeven meegenomen te willen worden in het sociaal plan, omdat mijn functie verdween. Op dat moment dacht ik oprecht nog dat alles goed zou komen: ik zou volledig herstellen en in een nieuwe baan terecht komen.

 

Ruim 1,5 jaar na mijn val,  in maart 2018, startte ik met een nieuwe baan als wijkconsulent. Ik ging wederom bij een woningcorporatie werken.  Om een lang verhaal kort te maken, ik had net een vast contract toen ik een hernia kreeg. Ik ben helemaal ingestort en kon niet meer werken. De hoop op herstel viel weg, ik moest onder ogen zien dat dat geen haalbare zaak meer zou zijn.  Na een jaar ziektewet ben ik bij een arbeidsdeskundige terecht gekomen en hebben we een plan gemaakt voor mijn tweede jaar ziektewet. Mijn toenmalige werkgever heeft er samen met mij alles aan gedaan om mij toch daar te laten blijven werken. Ik heb een re-integratieprogramma bij de Boogh gevolgd. De Boogh is gevestigd in Utrecht en is gespecialiseerd in het behandelen, begeleiden en re-integreren van mensen met een hersenaandoening. Ik heb diverse therapieën gevolgd zoals fysio,- en ergotherapie en EMDR. Uiteindelijk concludeerde de neuropsycholoog dat ik afscheid moest gaan nemen van mijn oude leven, waarin werken zo’n centrale rol speelde. Ik moest mijn nieuwe leven zonder betaald werk gaan verwelkomen. Ik heb niet aangeboren hersenletsel (NAH) ontwikkeld”.

 

Een pittige tijd breekt aan voor Katinka, waarin zij met zichzelf aan de slag gaat om te accepteren dat haar leven veranderd is.

 

Proefondervindelijke ervaren

 

Katinka: ,,Naast dat werken niet meer ging, merkte ik ook in mijn privéleven gevolgen van NAH. Ik kan weinig prikkels verdragen, ik raak dan overprikkeld. Ik kan mij nog goed herinneren dat ik met mijn partner naar Parijs ging drie jaar geleden. Ik kon de indrukken niet meer verwerken en midden in een drukke metro ben ik in huilen uitgebarsten. Voor mij een moment om te beseffen dat een drukke stad bezoeken stress geeft en teveel is voor mijn hoofd. Weer iets wat ik moest afsluiten op zoek naar een manier die wel past. 

Ook op andere fronten moest ik bijstellen. Ik ging bijvoorbeeld graag uit eten maar in een restaurant zitten, maar met muziek op de achtergrond en andere mensen die druk in gesprek zijn is dit voor mij niet meer mogelijk. Je moet je voorstellen dat alle geluiden zonder filter bij mij binnen komen. Ik kan niets uitschakelen. Na zo’n avond ben ik compleet overprikkeld en moet ik bijkomen. Zo ervaar ik proefondervindelijk wat wel kan en wat niet en dat gaat met vallen en opstaan. Soms kies ik er bewust voor om iets uit te proberen en te zien hoe ik er op reageer en soms calculeer ik in dat ik bij een gelegenheid over mijn grenzen ga en dan dagen moet bijkomen. 

 

,,Helaas heeft het mij vriendschappen gekost. Niet iedereen begrijpt wat mij overkomen is. Aan de buitenkant zie je niks. Als ik er net zo uit zou zien zoals ik mij van binnen voel, dan lag ik in stukjes uit elkaar. Gelukkig begrijpt mijn partner heel goed wat er met mij aan de hand is. Hij is ook mijn mantelzorger en met liefde vervult hij deze functie. Hij doet boodschappen, want in een drukke winkel, waar ik moet kiezen uit zoveel producten, verlies ik het overzicht. Dat kost mij veel energie. Ook moet hij mij regelmatig ergens heen brengen. Korte ritten in de auto kan ik aan, lange ritten zijn teveel. Daarnaast heb ik veel steun aan mijn familie en een paar goede vriendinnen. Ik leidde een heel zelfstandig leven. Nu ben ik voor sommige dingen afhankelijk van mijn omgeving en ook dat doet wat met mij.”

 

 Het proces van accepteren

 

,,Ik kom langzamerhand in een fase dat ik aan de slag kan gaan met het accepteren. De afgelopen jaren hebben veel in het teken gestaan van een juridische zaak tegen de werkgever waar het ongeluk  gebeurd is. Ik heb een schadeclaim ingediend en uiteindelijk zijn we tot een schikking gekomen.  Dat heeft nog wel wat voeten in aarde gehad. Ik heb namelijk al ruim dertig jaar last van restless legs en ik weet sinds negen jaar dat ik lipoedeem heb. De verzekeraar van mijn oude werkgever heeft geprobeerd het daar op af te schuiven. De restless legs zouden de oorzaak zijn van mijn huidige klachten.  Klinkklare onzin!  Gelukkig is men daar niet in meegegaan. Het ongeluk heeft financiële consequenties voor mij: verlies van inkomsten en een verminderde pensioenopbouw. Daarnaast heb ik last van oog fixatie disparatie, een oogafwijking waarbij met de ogen zelf (vaak) niets mis is. Hierdoor werken de ogen niet goed samen. Ik draag hiervoor een aangepaste bril.  En dan is de emotionele schade nog niet eens meegenomen.

Ik heb voor mijzelf besloten om een jaar vooral aan mijzelf te werken, te verwerken wat er gebeurd is, te zoeken naar een nieuw evenwicht in mijn huidige leven en van daaruit bekijken wat ik nog wel kan doen aan eventueel vrijwilligerswerk of hobby’s. Wat is de balans tussen inspanning en ontspanning? Waar moet ik op de rem trappen en waar kan ik eventueel wat extra gas geven. Dit is een constant proces waarbij ik ondersteuning van een ergotherapeut heb gehad. De afgelopen jaren zijn deze zaken ook aan de orde geweest, veel heeft echter in het teken van leven en overleven gestaan.

 

Eigen regie

 

,,Ik vul mijn dagen met onder andere gedichten schrijven. Ik ontdekte een jaar geleden dat ik gedichten kon schrijven. Ze floepen er als het ware zo uit. Het is voor mij een middel om te verwerken. Als ik de gedichten teruglees, herken ik mijn proces. Daarnaast brei ik graag. In het begin kon ik alleen eenvoudige patronen breien, tegenwoordig kan ik iets ingewikkeldere breiwerken aan. Ik deel deze met lotgenoten via een besloten facebookgroep. Ook fiets ik graag.  Fietsen is een van de weinige dingen waarin ik zelf de regie kan houden en daardoor is het voor mij zo belangrijk.

 

Mijn week is verder gevuld met diverse therapieën en ik besteed aandacht aan voeding en beweging. Mijn lipoedeem vraagt ook de nodige aandacht. Door alles wat ik meegemaakt heb, heb ik daar de afgelopen jaren minder aandacht aan besteed.

Gelukkig ben ik een positief mens en heb ik er alle vertrouwen in dat ik goed door het proces van accepteren heen kom. Door dit alles heb ik zowel mijzelf als ook anderen om mij heen beter leren kennen.  Er zijn mensen verdwenen uit mijn leven, ik heb echter ook nieuwe mensen mogen leren kennen."

 

Voor anderen

 

,,Tegen anderen zou ik dan ook willen zeggen: Vertrouw altijd op jezelf, dat geeft veerkracht. Heb vertrouwen in je eigen gevoel. Die klopt bijna altijd. Richt je op dat wat nog wel kan, dat geeft energie.”

 

 

Met dank aan Katinka Kahlman voor haar openharigheid.

 

 

MENSEN MET LEF

Dit levensverhaal is een onderdeel van een serie verhalen waar ik mensen interview over hun proces, hun weg die zij gaan en zijn gegaan na het ontstaan van chronische aandoeningen.  Welke krachten zijn zij in zichzelf tegengekomen? Waar liepen zij tegen aan? Een serie portretten van mensen met LEF! Lef om het leven een positieve wending te geven ondanks of misschien wel dankzij de beperking die op hun pad gekomen is.

Het is mijn missie om aandacht te vragen voor onzichtbaar verdriet, voor levend verlies.

 

 

reacties  0 reacties reageren

WIL JIJ MIJN VRIENDJE ZIJN?

Foto: Ansje Visser.         www.ansvisser.nl
Foto: Ansje Visser. www.ansvisser.nl
13-11-2021 20:05

Hans en Corrie leerden elkaar in 2019 kennen bij het Leger des Heils. Beiden hebben dan al een heel leven achter zich en zijn op dat moment vrijgezel. Corrie is heilsoldate en Hans is als adherent verbonden aan het leger des heils. Adherenten zijn gastleden die (nog) geen heilsoldaat willen of kunnen worden. Voor Corrie was Hans liefde op het eerste gezicht en zij heeft hem spontaan na een bijeenkomst gevraagd of hij haar vriend wilde zijn. Hans, enigszins verbouwereerd,  heeft daar JA op gezegd en vanaf dat moment zijn ze onafscheidelijk. 

 

Bij Corrie werd in 2009 bij toeval een verdikte hartspier ontdekt, Hans heeft een ernstige vorm van COPD. “Ik zorg voor Corrie en Corrie zorgt voor mij. Samen zijn wij een sterk stel en maken we het beste van ons leven. Ondanks alle beperkingen waar we tegenaan lopen, genieten we van het leven. We halen troost uit ons geloof”.

 

Corrie

Corrie heeft altijd in de zorg gewerkt. Eerst als zorghulp in de wijk en de laatste acht jaar - totdat Corrie afscheid nam van haar werk - als voedingsassistente in een verzorgingshuis. “De functie van voedingsassistente werd wegbezuinigd en daardoor hield mijn baan op te bestaan. In 2013 heb ik mijn werk gedag gezegd en vanaf dat moment heb ik niet meer betaald gewerkt”. Corrie had tot 2014 geen last van de verdikte hartspier die al eerder bij haar was vastgesteld en was daar eigenlijk niet zo mee bezig. “In 2014 kreeg ik pijn op mijn borst, ik kende deze pijn niet en het beangstigde mij. Tot die tijd bezocht ik nooit een arts voor de verdikte hartspier.  In het ziekenhuis werd gelukkig geen acuut gevaar geconstateerd, wel een verhoogde bloeddruk. Reden genoeg om mij onder controle te houden.  Vanaf dat moment bezoek ik jaarlijks een cardioloog.  Het jaar 2017 was een bewogen periode voor mij. Op een ochtend ging mijn toenmalige partner boodschappen doen, hij is nooit meer thuisgekomen. In een winkel is hij getroffen door een hersenbloeding. Uiteindelijk is hij een week later overleden. Van alle stress en emoties ben ik veertig kilo afgevallen. Een geluk bij een groot ongeluk; de cardioloog had mij net gezegd dat ik moest afvallen. Ondanks alle stress en emoties ging het met mijn hart goed”.

 

“In 2017 ben ik toegetreden tot het Leger des Heils. Mijn zus was heilsoldate en zo ben ik in contact gekomen met het leger. Ik voelde mij er vanaf het begin thuis en heb mij actief ingezet voor hen.  Ik heb veel vrijwilligerswerk binnen het leger gedaan. Zo heb ik kinder- en jeugdactiviteiten georganiseerd en jaren de tweedehands winkel gerund. Ik deed dit met hart en ziel, totdat de winkel opgeheven werd. Ik was al eens mijn betaalde baan verloren waar ik mij met mijn hele hart aan verbonden had, nu gebeurde met dat nog eens met mijn vrijwilligerswerk. De winkel was echt mijn plek. Ik ben toen helemaal gestopt met vrijwilligerswerk”.

 

Het leger was ook de plek waar Corrie Hans leerde kennen. “Hans deed net daar zoals ik vrijwilligerswerk.  Ook bezochten we onafhankelijk van elkaar samenkomsten van het Leger. Daar zag ik hem geregeld.  Op een zondag in 2018, na een samenkomst, ben ik op Hans afgestapt en heb ik hem gevraagd of hij mijn vriend wilde zijn”. Hans was zeer verrast over deze directe vraag: “We kenden elkaar niet, ik had Corrie weleens gezien maar eigenlijk nooit echt gesproken. Ook ik was alleen op dat moment en heb de gok gewaagd, ik had niks te verliezen”.  Vanaf dat moment waren Corrie en Hans onafscheidelijk. Helaas was dit geluk van korte duur.  Corrie: “In 2019 kreeg ik last van pijn op mijn borst en ging ik naar het ziekenhuis”. Een tijd van onderzoeken brak aan. Corrie ging steeds verder achteruit en in september 2020 werd er een CRT-D (1) geplaatst. De pompfunctie van Corrie bleek van 46 % naar 33 % gegaan, een cruciaal punt waarop vaak besloten wordt een ICD te plaatsen. Een CRT-D zorgt ervoor dat het hart efficiënter gaat pompen en daardoor beter bloed en zuurstof naar het lichaam pompt. Corrie bleef pijn houden en veertien dagen na de operatie bleek de CRT-D gedraaid te zijn. Corrie werd niet opnieuw geopereerd, zij leeft tot op de dag van vandaag met pijn in haar oksel door de gedraaide CRT-D.  Ondanks deze pijn is haar leven in positieve zin veranderd: “Ik heb geen pijn op de borst meer gehad, ben minder benauwd en heb meer energie. Ik ben nu minder afhankelijk van Hans”.

 

Hans

Hans heeft een bewogen leven achter de rug. Hans was tot 2012 werkzaam in de metaalsector als freezer. Hij had een partner met wie hij een zoon had. In 1992 verliet zijn partner hem en zag Hans zijn zoon nog weinig. Tot op de dag van vandaag heeft Hans weinig contact met zijn zoon.  Hans raakte dakloos en woonde op zeer uiteenlopende plekken. “Op een gegeven moment vond ik een plek waar ik in een caravan kon wonen. Dat was een mooie tijd. Ik ging naar mijn werk en s avonds genoot ik van de vrijheid van het buiten wonen. Ik ontmoette toen iemand die mij wat begeleidde en via hem vond ik een kamer. Ik was ondertussen zo aan mijn vrijheid gewend dat ik er niet tegen kon om op een kamer te wonen. Ik ben gaan zwerven en heb op vele plekken gewoond. Ik had nog steeds mijn werk als freezer. Ik heb helaas een paar beroertes gehad. Daarna kon ik mijn werk niet meer verantwoord uitvoeren en kwam ik in de ziektewet terecht. Na twee jaar ziektewet kreeg ik een WIA-uitkering. Naast de hersenbloedingen die ik gehad heb, heb ik ook COPD. Ik kan soms zulke heftige hoestbuien hebben dat ik het bloed uit mijn lijf voel trekken en dreig flauw te vallen. Gelukkig komt dat nu niet meer zo vaak voor”.

 

”Ondertussen was ik naar Utrecht verhuisd waar ik een eigen flatje had. Vanuit mijn flat had ik mooi uitzicht, waardoor ik mij vrij voelde ook al woonde ik in een huis. Ik wilde mij nuttig maken en ben vrijwilligerswerk gaan doen. Zo kwam ik bij het Leger des Heils terecht om bij de dak- en thuislozenopvang te werken. Als ervaringsdeskundige wilde ik een steentje bijdragen aan het welzijn van deze groep. Ik weet als geen ander wat het betekent om dakloos te zijn. Daarnaast ben ik jaren mantelzorger van Theo geweest, tot hij overleed.  Theo was verbonden aan het Leger des Heils en hij was mijn toegang tot het leger. Je kan wel zeggen dat ik zorgzaam ingesteld ben. Ik vind het dan ook niet meer dan normaal dat ik nu voor Corrie zorg, alhoewel Corrie ook voor mij zorgt. We mantelzorgen voor elkaar”.

 

Corrie en Hans

 Hans: “Ons leven samen is veranderd. Van een redelijk actief leven naar een leven binnenshuis. Corrie kan door hartfalen minder dan voorheen. Zij heeft haar vrijwilligerswerk moeten stoppen. Wel bezoekt zij nog de samenkomsten van het leger. “Ik ben nu veel meer actief vanuit huis Zo ben ik dj bij een internetradiostation. Ik draai daar een paar keer per week Nederlandstalige muziek”.

 

“Ik ben dankbaar voor het leven wat ik samen met Corrie leid. In november 2020 zijn we getrouwd. In voor en tegenspoed. Na zoveel tegenslagen in het leven, kan ik zeggen dat ik ondanks de beperkingen die er zijn, een tevreden mens ben.  We kunnen samen gelukkig goed praten over alle tegenslagen die op ons pad zijn gekomen. We zijn veel samen en dat is goed.

Ik ben nog steeds blij dat Corrie op een dag op mij afkwam en vroeg wil je mijn vriendje zijn!”  

 

Met dank aan Corrie en Hans lammers voor hun levenserhaal.  

 

 

MENSEN MET LEF

Dit levensverhaal is een onderdeel van een serie verhalen waar ik mensen interview over hun proces, hun weg die zij gaan en zijn gegaan na het ontstaan van chronische aandoeningen.  Welke krachten zijn zij in zichzelf tegengekomen? Waar liepen zij tegen aan? Een serie portretten van mensen met LEF! Lef om het leven een positieve wending te geven ondanks of misschien wel dankzij de beperking die op hun pad gekomen is.

Het is mijn missie om aandacht te vragen voor onzichtbaar verdriet, voor levend verlies.

 

reacties  0 reacties reageren

ROEIEN MET DE RIEMEN DIE IK HEB

foto: Ansje Visser.         www.ansvisser.nl
foto: Ansje Visser. www.ansvisser.nl
12-09-2021 20:26

Wim (62 jaar) is getrouwd met Gré. Gré (eveneens 62 jaar) is bekend met angsten, chronische pijnen en fibromyalgie. “We hebben moeilijke periodes in ons leven meegemaakt door de ziektes van Gré. Ik ben echter een rasechte optimist, bij mij is het glas altijd halfvol. Deze houding heeft ervoor gezorgd dat ik in de moeilijke periodes op zoek ging naar de lichtpunten en er vertrouwen in had dat Gré erdoorheen zou komen. Ik heb geleerd om te roeien met de riemen die ik heb”.

 

Goede tijden, slechte tijden

Wim was begin twintig toen hij Gré ontmoette. Hij stond midden in het leven, hield van uitgaan en had veel vrienden en vriendinnen. “Gré was heel onzeker en klampte zich aan mij vast. Zij wilde al snel trouwen. Ik was daar nog helemaal niet aan toe, ik wilde nog uit en leuke dingen doen. Het was een hele klus om met de onzekerheid van Gré om te gaan. Ik trok het niet meer en heb de relatie beëindigd. Ik ben vervolgens veel uitgegaan en heb plezier gemaakt. Na een paar jaar kregen veel van mijn vrienden een relatie. Ook bij mij begon het weer te kriebelen”.

Wim zag Gré regelmatig langs zijn werk lopen. “Ik vond het sneu dat ze altijd alleen liep. Ik heb haar weer benaderd en een afspraakje gemaakt. We hebben veel gepraat en uiteindelijk kregen we weer verkering”. Vanaf dat moment zijn Wim en Gré onafscheidelijk en gingen zij al snel samenwonen. “Ik moest in militaire dienst en in die tijd ging mijn moeder samenwonen met haar vriend; wij mochten toen in zijn huis wonen.  Ik merkte wel dat wij anders opgevoed waren;  Gré heel beschermd en ik heel vrij. Vanaf dat we gingen samenwonen, begon Gré meer te leven. Ze ging steeds meer voor zichzelf doen. Haar onzekerheid bleef echter altijd aanwezig”.

 

Er worden drie zonen geboren en het leven als gezin vormt zich. Wim heeft een eigen autobedrijf, waar hij veel tijd insteekt en hij vol plezier werkt.  Gré blijft onzeker. De twee oudste zonen zijn het huis al uit als Gré een zware depressie ontwikkelt en suïcidaal blijkt te zijn. Een moeilijke tijd breekt aan. Gré wordt opgenomen in een psychiatrisch ziekenhuis. “Onze jongste zoon woonde destijds nog thuis en heeft daar veel van meegekregen.  Ineens stonden we er met z’n tweeën voor. Ik moest mijn bedrijf draaiende houden, had de zorg voor mijn zoon, een huishouden en had veel zorgen over Gré. Ik deed mijn best om Gré uit de depressie te krijgen. Door mijn optimisme ben erin blijven geloven dat het goed zou komen met haar.

 

Nadat Gré weer thuis was, ben ik haar gaan stimuleren een opleiding in de zorg te gaan volgen. Dit was een grote wens van Gré.  Van huis uit kreeg zij steeds de boodschap dat zij dom was en dat was een overtuiging die zij is gaan geloven. Zij durfde niet eerder de stap te maken om zich te gaan ontwikkelen. Met mijn steun is zij een opleiding tot verzorgende IG gaan volgen”

 

Gré blijkt niet dom te zijn en met een goed resultaat rondt zij de opleiding af. Ruim dertien jaar werkt zij vol passie in de zorg tot de diagnose fibromyalgie gesteld wordt. Zij had zoveel pijn dat een fysiek beroep als verzorgende IG niet meer uit kon oefenen; ze moest stoppen met werken.

 

“In de periode dat Gré depressief was, had ik ook mijn zorgen over onze jongste zoon. In tegenstelling tot onze andere zonen, die al uit huis waren, heeft hij veel meegekregen van wat er zich thuis met Gré afspeelde. Ook hij blijkt onzeker en angstig te zijn, net zoals zijn moeder. Tien jaar geleden is hij ingestort en is een half jaar opgenomen geweest in de kinder, - en jeugdpsychiatrie. Deze opname heeft hem positieve dingen gebracht. Hij is niet zo’n prater, maar met de andere jongeren die daar opgenomen waren kon hij dat wel.

Onze zoon is ook bekend met diabetes type 1. Zijn dromen om in het leger te gaan als beroepsmilitair of bij een arrestatieteam moest hij hierdoor loslaten. Hij is een jongen met veel talenten, echter hij gelooft er niet in. Hij werkt nu onder zijn kunnen en durft niet de stap te zetten om weer te gaan studeren, hij is bang om te falen. Hij heeft opnieuw hulp gezocht bij een psycholoog om met zijn angsten om te gaan en gaat eerdaags starten met een antidepressivum. Ik heb een hele goede band met hem, evenals met mijn twee andere zonen. Mijn oudste zoon werkt bij mij in de garage en in de toekomst gaat hij deze van mij overnemen. Ik ga geregeld op pad met mijn zonen. Ik houd van wandelen en door de fibromyalgie van Gré kunnen wij dat niet meer samen. Nu doe ik dat met mijn zonen. Ook ga ik er graag alleen op uit als we op vakantie zijn.

Alle drie onze zonen komen graag thuis. We zijn een hecht gezin en praten veel met elkaar. We zijn eerlijk naar elkaar. Ik ben daar zo trots op!”

 

Samen oud worden

“Ik heb het goed met Gre. Ondanks alles wat we meegemaakt hebben of wellicht wel dankzij alles wat we meegemaakt hebben, zijn we hecht samen. Elk weekend gaan we naar de camping. Dat is onze plek waar we samen zijn en kunnen opladen.

In de periode dat het moeilijk was, dat ik zorgen had en het slecht ging met Gré, heb ik mijn vrienden leren kennen. Ik heb zoveel narigheid meegemaakt met hen dat ik nu kan zeggen dat ik geen behoefte meer heb aan vrienden.  Ik heb nu genoeg aan Gré en mijn kinderen. Mijn jongste zoon zegt wel eens: ik heb vele vrienden maar één echte vriend en dat is mijn vader.

Ik hoop nog lang met Gré samen te zijn en samen oud te worden, dat is mijn grootste wens in mijn leven. Ik kan zeggen dat ik een gelukkig mens ben”.

 

Met dank aan Wim Brondgeest voor zijn levensverhaal.

 

MENSEN MET LEF

Dit levensverhaal is een onderdeel van een serie verhalen waar ik mensen interview over hun proces, hun weg die zij gaan en zijn gegaan na het ontstaan van chronische aandoeningen.  Welke krachten zijn zij in zichzelf tegengekomen? Waar liepen zij tegen aan? Een serie portretten van mensen met LEF! Lef om het leven een positieve wending te geven ondanks of misschien wel dankzij de beperking die op hun pad gekomen is.

Het is mijn missie om aandacht te vragen voor onzichtbaar verdriet, voor levend verlies.

 

 

reacties  0 reacties reageren